Bart Drost

'...Begin 2000 werkte als artist in residence in het Europees Keramische Werk Centrum. Eerlijk gezegd niet omdat ik nou zo'n behoefte had aan werken met klei, het was meer dat ik in de voetsporen wilde lopen van mijn  leermeester, inspirator en grote voorbeeld Harry Boom.  Die was daar immers ook geweest? 

Gedurende de afgelopen jaren heb ik foto's van de beelden gemaakt en naar aanleiding van deze foto's heb ik vervolgens in 2026 met potlood, grafietstift en vlakgum getekend. Zo zijn er werelden tevoorschijn gekomen waarvan ik in mijn stoutste dromen niet kon bevroeden dat ook die in mijn eigen kleiwerkjes leven...'

gedachtig - klei

uitgegeven in 2026
154 pagina's full color

gelijmd

Euro 17,50 

'...In het grote woud bestaat uit een serie van 38 glazuurproeven. Normalerwijs maak je voor zulke glazuurproeven kleine tegeltjes maar die vond ik - letterlijk - te plat en heb ik snelle beeldjes gekleid. Hophop de een na de ander. Niet nadenken wat het moet voorstellen: een boom, een danser met rokje, een hond, een gezicht?

Standaard een proefje maken, da's niks voor mij. Bij een individueel proefje komt meteen de eigen kwaliteit ervan tevoorschijn. Samen vormen deze proefbeeldjes een eenheid, als het resultaat of de optelsom van een reeks handelingen. Het ene beeldje zou niet zijn ontstaan als het andere er niet aan voorafgegaan was. De een kan niet zonder de ander. 

Hetzelfde geldt overigens ook voor de vier tekenseries in dit boekje: ze horen gewoon bij elkaar. De ene tekening is niet beter of slechter dan de andere. Het is het samenspel dat van belang is en dat het uiteindelijke verhaal vertelt.

In 2004 waren de proefbeeldjes te zien bij 'Modelle, Visionen, Prototypen', een tentoonstelling in Galerie Peschkenhaus in Moers. Voor die gelegenheid werden ze onder de titel 'Bartje in het grote woud' op een feloranje plateau geplaatst en opgesteld rondom het fabrieksmatig vervaardigde porseleinen beeldje van een communicantje, welk ik jaren geleden van een vakantie uit Portugal meebracht...'

'...Daar komen de kabouters!  Deze titel is in 2000 tijdens het werken in het EKWC spontaan ontstaan. De kleine beeldjes die bij wijze van glazuurproefjes waren gemaakt ben ik verder gaan uitwerken. Tenminste, dat realiseer ik mij eerlijk gezegd pas achteraf. Al bezig zijnde denk je daar niet over na, het gebeurt gewoon. 

Als vanzelf werden de hond, de danser, het mannetje e.a. de gewillige voorlopers van 19 kabouters en dierachtige wezens met hondengezichten als handen, een vis die uit een kont steekt, een ander die een drol in zijn hand heeft...  
Figuren gevormd uit witbakkende chamotteklei en die enkel door het aanbrengen van een glanzend transparante glazuur tot leven kwamen. Ze hadden geen kleur nodig!

Later zouden deze beelden de opmars blijken te zijn voor een serie van zeven forse keramische kabouterfiguren in glimmend goudglazuur die in 2001 onder de noemer The Golden Boys Party trots paradeerden op een lange gifgroene tafel in de zaal De Prins van Leeuwarden van het Keramiekmuseum Princessenhof in Leeuwarden, omringd door een 12 tal grote orangeailles op doek...'

'...Het naakte lichaam lijkt in zijn soort buiten dit boekje te vallen. Immers waar is hier de klei? Een verwijzing naar het verhaal van de schepping is toch wel een beetje erg ver gezocht, zou je kunnen zeggen. Beetje hoogdravend ook. Desalniettemin denk ik dat die link gelegd mag worden. 

Nadat ik in mei 2026 beide series tekeningen In het grote woud en Daar komen de kabouters! voltooid had wist ik even niet hoe nu verder. Mijn foto's van de twee keramiek projecten waren op en de beelden uit de serie De plantenbak waren niet voorhanden om ook daarvan een serie foto's te maken. 

Ik wilde mijn dagelijks tekenritme niet opgeven en zoekend op mijn laptop naar een passend onderwerp stootte ik op een serie foto's die ik rond 1980 genomen moet hebben. 
Ik studeerde aan de lerarenopleiding TeHaTex in Nijmegen en ging me meer dan eens te buiten aan, tja aan wat? Blijkbaar heb ik toen op een beschonken en overmoedig stoute avond in mijn studentenkamer besloten al mijn kleren uit te doen en foto's van mijn volle naaktheid te nemen. Het fotorolletje ontwikkelen en afdrukken kon ik gelukkig zelf doen.

Deze serie van 24 foto's en de getekende details daaruit, blijken hoe dan ook qua sfeer, vorm en inhoud wonderwel aan te sluiten bij de drie keramische projecten in dit boekje...'

'...Als eerder vermeld lag de reden van mijn aanwezigheid op het EKWC niet zozeer in een persoonlijke noodzaak om iets met klei te doen, maar meer in de behoefte om erbij te horen, om mee te tellen. Dat gold vooral in 2000, bij mijn eerste residence periode. 
In 2007 had ik echter de smaak van het kleien te pakken.

De inmiddels collega-kunstenaar geworden Harry Boom had jaren eerder in het EKWC een serie kleiportretten gemaakt van hem min of meer dierbare personen. Ik begreep die beelden in wezen niet zo goed maar ik bewonderde deze creatieve actie zeer.

Dat wilde ik ook wel doen en ik ben argeloos aan de slag gegaan. Het resultaat is een aantal wonderlijk snel en losjes samengestelde beelden. Driftige beelden, zou ik ze nu noemen. Niks geen kneden of bedachtzaam vormen, maar stukken klei afscheuren en ze zo hoppa op elkaar stapelen, gooien. Op de nog ongebakken klei meteen glazuur aanbrengen, iets groenigs zou het gaan worden. Niet nadenken, gewoon doen. En dan de oven in.

Ik weet niet of het wel portretten zijn geworden. Ik heb ze destijds in het EKWC stuk voor stuk getekend: links, voor, rechts, achter. Het maakte de beelden echter niet tot karakters, niet echt levend. 

De 19 groene beeldjes (er zit één rode bij) zijn tenslotte beland op mijn Nijmeegse dakterras, waar ze als De Plantenbak een nogal treurig bestaan hebben geleid en door de nieuwe bewoners met een "Dit is niet je sterkste werk, hè." tenslotte eerloos werden afgevoerd...'

Terug naar archief